Le Géant de Provence

In de kleine uurtjes van de nacht zijn we teruggekomen van een reis naar het zuiden van Frankrijk. Na een rit van ruim 14 uren vanuit Bédoin, opnieuw thuis in hartje Elewijt. We zijn trouwens aangekomen zoals we de week eerder zijn vertrokken: in de regen. Gelukkig niets van dat aan de voet van de Mont Ventoux. Elke dag tussen de 25 à 28 graden en stralend zonnig weer, met uitzondering van de laatste dag waarop er toch beduidend meer bewolking was.
DSC02070

Het doel van de reis: het beklimmen van de Mont Ventoux. Er zijn drie routes: zondag en donderdag klommen we vanuit Bédoin, dinsdag vanuit Malaucène en vrijdag vanuit Sault. Deze laatste was overduidelijk de makkelijkste. De tijden waren niet geweldig, maar het feit dat ze in één stuk zijn gereden maakt veel goed. Men beweert dat de tocht vanuit Bédoin de zwaarste is, maar ik durf dat toch te betwijfelen. Gemiddeld gezien is hij inderdaad de zwaarste, maar vanuit Malaucène zitten volgens mij de steilste kilometers van de berg, al wordt dit wel gecompenseerd met stukken die een heel pak makkelijker lopen. Op en al zou ik ze evenwaardig inschatten. Echter in vergelijking met de Galibier, de berg die ik vorig jaar beklom, schat ik de Ventoux wel een pak zwaarder in.
DSC02130
Naast het obligatoire fietsen, hebben we ook een bezoek gebracht aan de “Les Grottes de Thouzon” en het oud Romeins dorp in Vaison-La-Romaine. Het ene was al wat interessanter dan het andere, maar we kunnen concluderen dat het een mooie en deugddoende, zij het wel uitdagende en vermoeiende vakantie was. Ook hebben we hier en daar wat geluk gehad. Ik was bijvoorbeeld bijna op een oud vrouwtje gereden die overstak zonder te kijken en het bewijs dat het (on)geluk soms in een klein hoekje ligt kan je ook lezen in dit artikel. Vooral het besef dat ik een paar dagen eerder nog met een van die mannen een kort gesprek heb gehad op de top van de berg alsook dat wij op dezelfde dag amper een uur of 3 eerder langs dezelfde weg afdaalden, staven dit spreekwoord.

De uitdaging voor volgend jaar ligt nog niet vast, maar ik heb reeds een aantal bergen in gedachten zoals Alpe d’Huez en de Stelvio!
DSC02180

Advertenties
Geplaatst in Fietstochten | Een reactie plaatsen

De eerste keer

“Waar ben ik in Godsnaam aan begonnen?”. Ik kijk bedrukt en voel de zenuwachtigheid groeien. Hoe dichter het komt, hoe meer het angstzweet me uitbreekt en de paniekaanvallen heviger worden. Ik hoor ze lachen. “Je hoeft niet nerveus te zijn, er zal niets fout gaan”. Ik kijk bedenkelijk.

Er is altijd wel een mix van gezonde stress en angst bij “eerste keren”: je eerste stapjes zetten, eerste keer op de fiets, eerste keer zwemmen, eerste keer verliefd worden, eerste kus, … Maar dit gaat toch net dat stapje verder.

“Je zal het leuk vinden, je eerste keer van grond gaan”. Ik frons de wenkbrauwen en mijn gedachten bevinden zich in een mix van “hoe ga ik het droog houden?”, “heb ik die uitspraak nu net goed gehoord?” en “waar ben ik in Godsnaam aan begonnen?”.

Mijn bilspieren staan in overdrive en moeten overuren maken. Ik zit met een benepen gevoel. Voor het eerst van de grond gaan… met het vliegtuig. Het is niet zo zeer angst om te vliegen, eerder angst om een onvermijdelijke dood te gemoed te gaan in een neerstortende doodskist. Om absoluut nul controle te hebben over je lot. Alles hangt af van een oververmoeide, onderbetaalde piloot en materiaal met grote kans op metaalmoeheid. Statistisch is het dan misschien wel het veiligste transportmiddel, ik wil de illusie van controle zoals je die met de auto hebt.

Ondertussen blijft er een knagend gevoel in mijn achterhoofd en slaat er een pijnlijke kou om mijn hart. Ik vind troost in het feit dat ik het desondanks toch droog zal kunnen houden dankzij een vader die bij Procter & Gamble werkt. Je weet wel waarom: Pampers…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De frustraties van het plebs

Wie donderdag in België was kon er niet om heen. De betoging in Brussel was een groot succes met zo’n 100 à 120.000 man. Of het iets helpt is maar de vraag. Ik liep zelf niet mee in de betoging omdat ik het de betoging van de hypocrisie vind. N-VA 33%, CD&V 20% en VLD 17%. Zo’n 7 op 10 Vlamingen heeft gestemd op een van de regeringspartijen. Om dan nu te gaan protesteren tegen het beleid dat ze zelf gekozen hebben vind ik dan ook een bewijs van het failliet van België: de Vlaamse domheid. Er zijn elementen in het regeerakkoord die niet in de verkiezingsprogramma’s stonden zoals het optrekken van de pensioenleeftijd. Wie echter de debatten en programma’s gevolgd heeft, kon aan zijn theewater voelen wat er ging gebeuren als deze rechtse rakkers aan de macht gingen komen. In dat opzicht vind ik dan ook: eigen schuld, dikke bult!
Anderzijds ben ik het wel grotendeels eens met de standpunten die er verkondigd worden. Het stoort mij dan ook mateloos dat er mensen zijn die beweren dat de besparingsmaatregelen niet ver genoeg gaan en dat dit de opinie is van elkeen die een economische richting heeft gestudeerd. Blijkbaar valt de studierichting die ik gevolgd heb dan niet langer onder “Economie”. Hierbij een bloemlezing van de regeringsplannen en mijn opinie hierover als iemand die Handelswetenschappen heeft gestudeerd.

Laten we beginnen met de pensioenleeftijd. Welke kwartel er mee akkoord is om in België deze leeftijd op te trekken tot 67 jaar, heeft geen kaas gegeten van de Belgische arbeidsmarkt. Het absurde en het belachelijke van deze maatregel kan je meteen inzien wanneer je vaststelt dat de gemiddelde Belg reeds op pensioen gaat voor zijn 60ste. Het lijkt me dan ook opportuun om er werk van te maken dat de werkelijke pensioenleeftijd die momenteel rond de 59 jaar ligt, maar te doen convergeren naar de wettelijke van 65 jaar. Pas als dan blijkt dat 65 onvoldoende is om de pensioenen betaalbaar te houden, kunnen we beginnen praten over een mogelijke verhoging van de pensioenleeftijd. Anderzijds is pensioen een recht en geen plicht. Wie kan en wil werken tot ver na zijn 65ste moet hiervoor de kans krijgen.

Loopbaan en pensioen
Ik ben zelf een voorstander van het voorstel van de SP.a. Wie een loopbaan heeft van 42 jaar, mag op pensioen. Dit kan je eventueel nog optrekken naar 45 jaar, maar een pensioen op basis van gepresteerde jaren is eerlijker dan een pensioen op basis van een subjectief gegeven als leeftijd. De meeste mensen die net op pensioen zijn of in de komende jaren op pensioen gaan, zijn vaak begonnen op jonge leeftijd. Wie op zijn 14, 15 of 16 jaar begonnen is, kan je niet verplichten tot 67 te werken. Een loopbaan van 53 jaar, aan wie krijg je dat verkocht? Een pensioen op loopbaan is de enige rechtvaardige oplossing. Wie op zijn 14de begint, kan op zijn 58ste op pensioen, wie door studeren pas op 25 jaar begint, kan rond zijn 70ste op pensioen. Dit lijkt oud, maar de realiteit is ook dat wie gestudeerd heeft vaak (zij het niet altijd) een fysiek minder inspannende job heeft en deze dus makkelijker ook op een hoge leeftijd nog kan uitvoeren.

Wanneer we de arbeidsmarkt bekijken, is een pensioen op loopbaan zelfs de enige oplossing. Veel werknemers die 50 of ouder zijn worden niet langer als vol aanzien. Ze zijn te duur of te traag. Hierdoor willen veel bedrijven hen niet langer in dienst hebben, jongeren zijn goedkoper en sneller. Toch zie je dat ook de jeugdwerkloosheid hoog ligt, want bedrijven willen iemand met ervaring zodat die snel inzetbaar is en niet veel tot niets in opleiding kost. Hoewel de toestand al iets verbeterd is, blijven de werkloosheidcijfers bij 50-plussers schrijnend. Zo erg zelfs, dat de meesten van hen uiteindelijk op vervroegd pensioen gaan waardoor de factuur voor de volgende generatie maar blijft oplopen.

De heren politici durven dan nog te beweren dat ze zelf het goede voorbeeld geven. Ik hoor Jan Jambon van de N-VA het nog letterlijk zeggen dat er geen enkele beroepsgroep is die 5% inlevert en dat ze de pensioenloopbaan optrekken van 20 naar 36 jaar. Meent die dat nu? Het lef en de pretentie die van die uitspraak afspatten zijn gewoon niet te bevatten. Het goede voorbeeld met een loopbaan van 36 jaar, waar je van het gewone volk er een van 53 zou verwachten? Daarnaast is 5% peanuts met wat deze rechtse rakkers allemaal verdienen. Het had zeker 50% mogen zijn. Velen onder hen hebben namelijk 4-5 verschillende postjes waaraan ze geld verdienen. Een zitje in de Raad van Bestuur hier, een zetel in hun plaatselijk schepencollege, nog een plekje in een Directiecomité daar en dan nog natuurlijk een of andere “erefunctie” binnen hun partij die ook nog wat opbrengt. Hun hoofdberoep zal misschien wel minister zijn, maar hun poen scheppen ze zonder aanwezig te zijn. Een gewone werkman kan geen 5 jobs uitoefenen, hij moet er namelijk telkens 8u aanwezig zijn…

Ambtenarij
Voorts willen ze ook de hoogte van het pensioen aanpakken. Vooral bij de ambtenaren dan. De regering wil het pensioen van ambtenaren gelijktrekken met deze van de privé. Op het eerste zicht denkt u misschien dat dit een goed idee is. Wanneer we verder kijken, zien we dat dit pure diefstal is. De regering beweert dat het overheidsorgaan te log en te dik is en dat daarin gesnoeid moet worden. Ik ben er mee akkoord: er zijn te veel regeringen, te veel ministers, te veel bureaucratie. We kunnen dat werk gerust met de helft van het volk doen. Wat is bijvoorbeeld nog het nut van een provinciegouverneur als je hem enkel bij grote rampen nodig hebt? Dit kan evengoed ingevuld worden door een minister.

Probleem is dat voor de heren politici “overheid” gelijkstaat voor iets heel anders, namelijk brandweer, politie, post en NMBS. Daar moet volgens hen op bespaard worden. In eerste instantie door minder personeel, in tweede door gelijktrekking pensioen. Dit is natuurlijk onzin. We zitten in België al met zowat de hoogste belastingdruk van de wereld. Dit kan je aanvaarden als de overheid hiervoor in ruil een goede dienstverlening aanbiedt. We zien nu al dat zeker de NMBS alle moeite heeft om een gewone dienstverlening aan te bieden, laat staan een goede. Dit komt omdat ze veelal met verouderd of slecht materiaal moeten werken en daarbij vaak nog eens met te weinig volk. Denkt de regering nu echt dat je met minder mensen ineens betere dienstverlening gaat krijgen?
Veel van de mensen die in dergelijke jobs begonnen zijn, hadden een hongerloontje. Welk mens zou er nu nog aan denken om voor 14.000 oude Belgische franken per maand te gaan werken zonder de belofte en garantie om later een goed pensioen te hebben? De ambtenarij werkt ondertussen heus wel beter dan wat we van reeksen als “de collega’s” gewoon zijn en ik ben dan ook solidair met hen dat wie voor een peulschil begon te werken, recht heeft op een compensatie via een goed (lees: hoger) pensioen.

Schizofrenie
Hetgeen dat dan ook de ogen uitsteekt is dat de regering wel van plan is op de pensioenen voor zelfstandigen te verhogen. Il faut le faire! Waarom moet een groep inleveren en krijgt een ander meer? Hoe ze dat willen uitleggen, is voor mij een raadsel. De Belgische regering heeft trouwens deze dubbelzinnigheid als alter ego gecreëerd. In de economische lessen die ik kreeg, werd gesteld dat de overheid moet besparen op het moment dat er een hoogconjunctuur is, zodat ze vetpotten kan aanleggen voor een laagconjunctuur. De paarse regering die aan de macht kwam na de besparingsregeringen van Dehaene (omwille van toetreding tot EU en de Euro) besloot dat het tijd was om cadeautjes uit te delen. Verhofstadt, die zelf toch ook een econoom is, gaf samen met zijn ploeg zoveel uit in een hoogconjunctuur dat ze allerlei trucjes moesten uitoefenen om een begroting in evenwicht af te leveren. U herinnert zich ongetwijfeld nog het befaamde Belgacompensioenfonds met zo’n half miljard euro en de beruchte sale en rent back strategie omtrent overheidsgebouwen. De prijs van het huren is ondertussen al hoger opgelopen dan hetgeen de regering ontving voor de verkoop.

Deze “vestzak-broekzak” operaties zie je opnieuw in de huidige regeringsverklaring. Ze willen de registratierechten bij het kopen van een huis aanpakken wat voor de meeste mensen zal leiden tot lagere registratiekosten. Anderzijds wordt de woonbonus aangepast. Geven met de linkerhand en nemen met de rechterhand. Maar de overheid heeft gelukkig nog vetpotten genoeg. Ebola? Hier is 10 miljoen. Kom op tegen kanker? Alstublieft, 2 miljoen. Tyfoon? Hier, 5 miljoen. Nieuwe helikopters of nieuwe Fyra-trein? Hier is 5 miljard. Ik trek het hier uiteraard in het karikaturale en de meeste van wat ik net opgenoemd heb is natuurlijk absoluut te verdedigen. Maar het is frustrerend dat de overheid voor zo’n zaken plots geld kan uitgeven, maar de belastingbetaler weer extra mag opdraaien. Zeker voor zo’n zaken als helikopters is een uitgave van 6 miljard wraakroepend wanneer je 8 of 12 miljard moet besparen.

Energie
Een andere frustratie is het energiebeleid. Er kwamen deze zomer al doemscenario’s tevoorschijn na het stilleggen en de sabotage van enkele kerncentrales. Er komt mogelijk een elektriciteitstekort deze winter. We moeten allemaal stoppen met koken en wassen tussen 17u en 20u. Dus de groep die een kwart van de energie afneemt op dat tijdstip, is alweer de enige die zijn gedrag moet aanpassen? Klinkt weer heel pro-werkgevers. Dat doemscenario wordt nog eens mooi gerecycleerd voor het verklaren van de verhoging van de energieprijs met zo’n 30%. Dat en het fiasco van de groenestroomcertificaten. Ik ben het er volledig mee eens dat de SP.a daar een dikke vinger in de pap te brokken had, maar de beslissing voor die certificaten werd genomen door alle regeringspartijen, dus ook CD&V en N-VA. Het is gemakkelijk om de enige partij die niet meer in die regering zit er voor af te schieten. Feit is dat het vooral de bedrijven zijn die gigantische parken van zonnepanelen konden aanleggen en dat zij het leeuwendeel van die inkomsten uit certificaten verkrijgen. Het is natuurlijk interessanter om de burgers onderling tegen elkaar op te zetten en te beweren dat wie zonnepanelen heeft liggen rijk is en maar moet opdraaien voor de kosten van dit gefaalde beleid.

Een andere reden voor de prijsstijging is dat door minister Vandelanotte de energieprijzen zijn bevroren geweest en de BTW is verlaagd naar 6%. Goed voor de consument, slecht voor de producent en de staatsinkomsten. Onze rechtse rakkers willen dit verlies nu compenseren door de prijs te verhogen en het geld te halen waar het zit. Bij de modale Belg die niet de kansen en de middelen heeft om aan wat dan zo mooi “belastingsoptimalisatie” heet. Iets wat de rijke families zonder probleem kunnen en niet eens de schroom hebben om het goed weg te steken. Het blijft me op dat vlak verbazen dat Europa niet meer sceptici tegen zich heeft, wetende dat de nieuwe voorzitter Juncker dit Luxemburgs beleid gedoogd heeft. Verwacht u dus nog maar aan enkele lijken die uit de kast zullen vallen wanneer deze Europese Commissie over 5 jaar afscheid neemt.
Wat het energiebeleid betreft draait de huidige regering inderdaad op voor het onbestaande beleid van de afgelopen 20 jaar. Probleem is dat het dezelfde partijen zijn die geen beleid voorzien hebben. De prijs zal ongetwijfeld stijgen en door de stijging mogen we ons aan een overschrijding van de spilindex verwachten. Gezien de indexsprong er sowieso komt, mag het volk weer eens dubbel betalen: hogere prijs voor energie en geen kleine compensatie via de index.

De index
Die indexsprong is voor de vakbonden waarschijnlijk nog het meest heikele punt. En kan je ze ongelijk geven? Na de betoging zaten ze samen met de regering, maar die was duidelijk: de indexsprong blijft. Wanneer de werkgeversorganisaties op hun achterste poten gaan staan omwille van een tweede maand gewaarborgd inkomen, wordt de maatregel meteen uitgesteld tot 2016. Zo werkt het niet, jongens. Voor wat, hoort wat! Dit is misschien wel het beste bewijs dat deze regering er een voor de werkgevers is.

U mag het absoluut oneens zijn met wat ik hierboven schrijf, ieder zijn opinie. Daarom is dit ook mijn opinie, maar blijkbaar een die door velen gedeeld wordt. Dat er bespaard moet worden is een feit. Maar de manier en vooral waarop, zijn wraakroepend. Als je mensen een toekomst wil geven is onderwijs daar een enorm sterke troef. Het achterwege blijven van een goede hervorming en de verhoging van inschrijvingsgeld is dan ook niet de oplossing. 350 euro lijkt niet veel, maar als je 2 of 3 kinderen hebt, wordt dat toch al een aanzienlijk bedrag dat niet iedereen kan ophoesten. Vroeg of laat zorg je ervoor dat studeren weer iets enkel voor de rijken is en creëer je een nieuwe klassenmaatschappij waarbij de rijken kunnen studeren en de betere en goedbetaalde jobs kunnen ambiëren en de armen zich de naad uit het lijf moeten werken om op het eind van de maand rond te komen. Het zou een vicieuze cirkel creëren die volgens mij nog moeilijk te doorbreken zal zijn.

Ook voor jonge gezinnen wordt het leven enorm moeilijk gemaakt. Een huis kopen wordt moeilijker met de aanpassing van de woonbonus en als je jonge kinderen hebt wordt het nog rampzaliger. De kinderopvang wordt duurder en sommige crèches zelfs onbetaalbaar omdat ze niet langer gesubsidieerd worden. Zij die niet gesubsidieerd worden kunnen moeilijker concurreren en zullen vroeg of laat gewoon uit de markt verdwijnen. Dit leidt tot minder plaatsen of een slechtere kwaliteit van opvang. Ouders zullen op zoek gaan naar alternatieven zoals de grootouders, maar als die moeten werken tot 67 valt die optie ook misschien weg tot je uiteindelijk toch verplicht wordt de dure kinderopvang te betalen. Maar de inflatie wordt niet gecompenseerd met de index, waardoor je het nog moeilijker krijgt om rond te komen.

Conclusie
De regering mag beweren dat ze moet snoeien om te groeien en dat gaat ongetwijfeld op voor de planten en heggen in uw tuin (als u er zich nog een zal kunnen permitteren), maar in economie is dit in mijn opinie pure quatsch. Je gaat een crisis enkel bezweren met het creëren van jobs en met ervoor te zorgen dat de mensen geld uitgeven. De verlaging van de rentes hielpen niet. Een spaarboekje levert niets op, maar nog wordt er immens gespaard. Waarom zou een indexsprong dan helpen? Je kan maar uitgeven wat je hebt en wanneer alles duurder wordt, heb je minder voor hetzelfde geld. Ja, bedrijven krijgen extra concurrentiekracht, maar als je afzetmarkt minder koopt weegt de winst van de indexsprong volgens mij niet op tegen het verlies van omzet. Er moet bespaard worden, maar niet zoals nu wordt voorgesteld.

Geplaatst in My two cents | Een reactie plaatsen

Mission Impossible? Mission Accomplished

Zoals jullie in mijn laatste bericht konden lezen, stond er een trip naar de Col du Galibier op het programma. Een paar weken geleden was het dan zo ver. De trip naar het zuiden van Frankrijk kon beginnen. Onder een stralende hemel met zomers weer en tropische temperaturen vertrokken we op vrijdag richting Dijon om naar na een overnachting door te trekken naar Valoir / Les Verneys, een klein Alpendorpje dat eigenlijk vooral populair is in de winter voor de skiers.

We zullen beginnen met het slechte nieuws. Elke dag hebben we wel regen gehad. Soms veel, soms weinig, maar zo zomers de trip begon, zo somber was de rest van de week met temperaturen amper boven de 20 graden. Daarnaast was ik in de week voor ons vertrek, tevens de eerste week van mijn verlof, heb ik een verkoudheid opgelopen. Bezwaarlijk een ideale voorbereiding om een serieuze col te gaan beklimmen. Desondanks lieten we ons niet kennen en gingen we met goeie moed te berg verkennen.Toen kwam bij mij de vraag: “waar ben ik aan begonnen?”.

Boven was het ijskoud, amper een paar graden boven het vriespunt, met je hoofd letterlijk in de wolken en waar je amper 5 meter voor je uit kon kijken. Niet meteen de ideale fietsomstandigheden. Toch zijn we diezelfde dag er nog ingevlogen, doch 5 kilometer van de top moest ik het voor bekeken houden. De verkoudheid speelde nog wat parten en de knieën begonnen op te spelen. Het was alvast een eerste goeie training.

Twee dagen later waagden we nog een poging en ditmaal met succes. De berg beklommen, zij het met 5 stops. Het zag er goed uit voor de komende dagen daar ik al veel minder last had van de ziektekiemen en ik de berg nu stilaan begon te kennen. Nog eens twee dagen hebben we nog een poging gewaagd en heb ik de 17km lange en 2642m hoge Galibier beklommen in 1u55. Het mag pretentieus klinken, maar ik ben tevreden met dat resultaat gezien ik eigenlijk onvoldoende getraind en niet in topfitte conditie gearriveerd ben.

Nog een dag later besloten mijn vader en ik om de Col du Télégraphe te beklimmen. Deze ligt vlak voor de Galibier, is 12km lang en is gemiddeld zelfs steiler dan de Galibier. Ook hier heb ik in mijn opinie een vrij mooie tijd neergezet met 1u15.

Een week later heb ik vervolgens nog de jaarlijkse fietsdodentocht van Bornem gereden, die door de ritten in Frankrijk een heel pak vlotter ging dan de voorgaande jaren. Gezien het succes van deze trips, overweeg ik om volgend jaar de Mont Ventoux te gaan beklimmen. Ik hoop dan wel op beter weer, een betere gezondheid en zal alvast nog meer trainen dan dit jaar en we weet kan ik jullie volgend jaar vertellen over mijn prestaties van een van die andere mytische cols van de Tour de France!

Geplaatst in Fietstochten | Een reactie plaatsen

Klimmen maar

De tijd begint zo stilaan te korten en de trip naar de Galibier komt dichter. Over een aantal weken is het zover en ik hoop als een gevleugelde berggeit over het asfalt naar de top te fietsen. Het materiaal is in orde, nu de fysiek nog.

Als ik mijn laatste conditietesten mag geloven zit het daar wel snor. Het vetpercentage mag beter, maar de uithouding lijkt geen enkel probleem te mogen worden voor de steile klip. Toch ben ik het gewaar geworden dat het weekendje klimmen in Daverdisse in de Ardennen minder lang is blijven hangen dan verhoopt. Met 3 dagen vol klimwerk van rond de 6%, merkte ik dat het elke dag ietsje beter ging. Daar is sinds de terugkomst toch bitter weinig van overgebleven. De fietsfrequentie is dan wel opgetrokken, het is niet altijd even makkelijk om in het voornamelijk vlakke Vlaanderen een bergje te vinden die wat meer voorstelt dan een uit de kluiten gewassen molshoopje.

Er komen nog een paar verlengde weekends aan en met nog wat verlof vlak voor het vertrek, ik hoop om toch nog eens een dagje (of wie weet zelfs twee) de verticale training op te krikken. Met een gemiddelde van rond de 6% is de Galibier misschien niet de zwaarste berg, maar als je 33km moet rijden waarvan de laatste tien aan een gemiddelde van 9 à 10 procent kan wat extra voorbereiding geen kwaad. Een verslag van de trip zal sowieso nog volgen.

Geplaatst in Fietstochten | Een reactie plaatsen

The Stick of Truth

Iedereen die mij kent weet dat ik graag eens game. Een sportspel als Fifa of NHL, strategie zoals Rome Total War of Age of Empires en zelfs de sporadische shooter zoals Call of Duty of Medal of Honor. RPG’s (Role Playing Games voor de niet-gamers onder jullie) zijn niet meteen mijn dada en koop ik enkel als ik ervan verwacht dat het een topgame is. De RPG-versie van mijn favoriete film “Back to the Future” is er zo eentje, al kon hij de verwachtingen toch niet helemaal inlossen. Dat weerhield me ook om de gameversie van mijn favoriete serie “The Walking Dead” aan te schaffen. Met “South Park: The Stick of Truth” heb ik me er toch aan gewaagd.

Een van de redenen is natuurlijk de absurde, schuine en soms ronduit foute humor van de reeks die ondertussen ook al 17 jaar draait. De show heeft al zoveel hilarische en ronduit memorabele momenten gekend waardoor je dit ook in de game verwacht. Het is trouwens de eerste keer dat de bedenkers Trey Parker en Matt Stone zelf meewerken aan een South Park game. Authentieker kan gewoon niet, en het heeft zijn vruchten afgeworpen.

Ik ga niet zo ver om te zeggen dat het het beste spel ooit is, want dat is het zeker niet. Het heeft wat gestolen van andere fantasy RPG’s en soms hapert het spel wel eens. Ben je echter een fan van de reeks, is dit een “must have” in je gamecollectie. De humor uit de tv-show wordt perfect vertaald naar de console, met talloze verwijzingen naar legendarische afleveringen zoals de “analprobe” van de buitenaardse wezens, de zoektocht van Al Gore naar Manbearpig en de daklozen annex zwervers op zoek naar “some change”. De game speelt als een langgerekte aflevering waarin je een nieuw personage speelt dat hoe langer hoe meer betrokken raakt in de wereld van Stan, Kyle, Eric, Kenny en Butters. Elk personage uit de reeks komt langs, van het trouwe viertal tot de Goth-kids en de kleuters.

Ikzelf heb het spel nu een dikke 2 weken in mijn bezit en speel het regelmatig ’s avonds nog een half uurtje voor het slapen zodat ik vrolijk kan indutten. Probleem is dat het soms moeilijk is om het tot dat half uur te beperken. Daarnaast is er ook een grote herspeelbaarheid. Ik heb het spel al 2 maal uitgespeeld en nog verveeld het niet. Zoals ik reeds vermeldde is het niet het beste game ooit, maar als fan tovert het altijd een glimlach op je gezicht en het is gewoonweg een goed game. Absolute aanrader voor South Park-fans!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Lijsten en trainingen

Het jaar is weer bijna om en iedereen begint weer met zijn of haar lijstjes. De ene gaat over muziek, de andere over films, nog andere gaan over doelstellingen en voornemens voor het komende jaar. Eigenlijk heb ik hier weinig aan toe te voegen. Voor muziek vond ik dit jaar John Legend’s ‘All of Me’ het mooiste nummer, qua films heb ik eigenlijk niets noemenswaardig gezien (World War Z is zowat de enige film van dit jaar die ik gezien heb) en met mijn doelstellingen ben ik reeds eind november begonnen. Ik ga bijgevolg passen voor deze lijstjes.

Wat ik wel ga doen is mijn looptijden nog eens updaten. Zeker de laatste maand heb ik mijn tempo wel wat opgekrikt.
Dit ligt deels door mijn aankoop van een TomTom-horloge. Dankzij de ingebouwde GPS, de hartslagband en de trapfrequentiedetector kan ik kan er mijn snelheid, hartslag, hoogteverschillen, afstand, trapfrequentie en wat nog allemaal mee registeren. Om mijn doel te bereiken, het beklimmen van de Galibier, is training nodig en dan doe je het volgens mij nog altijd best goed. Het horloge laat me ook toe te trainen binnen bepaalde hartslagzones.

Dankzij een conditietest op het werk weet ik ook mijn ideale trainingszones. Voor Kerstmis kreeg ik dan nog eens een vetmeter om mijn vetpercentage te meten. De conditie is degelijk, het vetpercentage moet omlaag. Maar we zijn er dus mee bezig. Ik hou jullie hier zeker nog over op de hoogte en in tussentijd wens ik jullie alvast een gelukkig Nieuwjaar!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen